Ben genel olarak bloguma başkalarının yazılarını kopyalamayı sevmiyorum ve bunuda birkaç defa belirttim ancak bazen öyle yazılara rastlıyorki insan paylaşmamaya gönlü razı olmuyor, yazılanlara katılıyorsa veya etkilenmişse ne kadar çok kişi okursa o kadar iyi düşüncesinden hareketle paylaşma ihtiyacı duyuyor. İşte bende böyle bir yazıyı kigem sitesinde buldum ve bloga eklemeden edemedim. Teknolojinin insan yaşamına etkisini ve benmerkezciliği anlatan çok güzel bir yazı sayın Cüneyt Ülsever tarafından yazılmış. -----

Vefekar, cefakar, dışa dönük insanlardan vazgeçtim, artık egoist bir insan bulmak dahi giderek zorlaşıyor. Kendim de dahil olmak üzere insanların fena halde ‘ben merkezli insan’ olmaya başladığını müşahade ediyorum.Hepimiz giderek sadece kendimizin ‘var olduğunu’ düşünüyoruz! Neden? Zira, teknolojideki baş döndüren atılım aramızdaki ‘iletişimi’ nerede ise tamamen yok ediyor, nerede ise başkalarının ‘var olduğunu’ unutuyoruz da ondan! Aşkta da, sevgide de, yatakta da, yemekte de, dertleşirken de sadece kendimizin var olduğunu, diğerinin sadece ihtiyacımızı gidermek için orada bulunduğunu düşünmeye başladık.’ Ben merkezli insanlar sadece kendilerinin var olduğunu düşünen insanlardır. Egoist insanlar da sadece kendi çıkarlarını düşünürler ama onlar bunu bilinçli yaptıkları için başkalarının varlığının da farkındadırlar. Ben merkezli insanlar başkalarının var olduğunun bilincinde dahi değildirler. Onlar açısından başkaları ancak kendilerinin çıkarlarına hizmet etmek için vardırlar. Dünyanın en çirkin insanları ben merkezli insanlardır. Ancak, onlar son dönemde sayıca artıyorlar ve bu patolojik durum giderek normalleşiyor. Anomali normalleşiyor! Neden? Teknoloji insanları zıvanadan çıkarıyor da ondan! Teknoloji, hayatı inanılmaz boyutta kolaylaştırıyor, yaşamı hem uzatıyor, hem de yaşamın maddi kalitesini artırıyor. Ancak, aynı teknoloji insanı tamamen kendine döndürüyor, sadece kendini düşünür hale getiriyor, paylaşımı parçalıyor, değil paylaşmak dertleşmeyi bile berhava ediyor. * Teknolojinin hedefi insanı kendi kendine yeter hale getirmek. Ancak, bu hedefe başarı ile ilerlerken hem et-kemik olarak, yüz yüze, el ele, yanak yanağa, ruh ruha iletişim yok oluyor, hem teknoloji insanın duygu alanını paramparça ediyor, hem de insanı sadece kendini düşünür hale getiriyor. İletişim gerektiğinde; teknoloji bunu anında temin ediyor, hatta dünyanın öbür ucundaki dostunuzla bakışarak-konuşarak iletişim kurmanızı, hatta sanal ortamda sevişmenizi dahi temin ediyor. Ama iletişimin kolaylaşması bir o kadar da et-kemik olarak, yüz yüze, el ele, yanak yanağa, ten tene; ağlaşarak, bağrışarak, kahkahalarla, çığlıklarla yaşanan, ‘insanı insan yapan’ iletişimi yok ediyor. Giderek ‘diğerleri’ni gereksiz, lüzumsuz bulmaya başlıyoruz. Onları, ama sevişirken ama dövüşürken, sadece kendi ihtiyaçlarımızı temin etmekle görevlendirilmiş memurlar olarak görüyoruz. Teknolojinin dayattığı ‘kolay yaşam’ hepimizi bir maraza doğru sürüklüyor: Ben merkezlilik! Birbirinden kopuk, diğerini sadece kendi ihtiyacı için kabul eden insanlar dünyasında rekabet husumete de dönüşüyor. Başkasının sahip olduğuna kendisi de sahip olmak için çırpınan, başkasının elinden sevgilisini aldığı için övünen, sevgili seçiminde sadece maddi çıkarını ön plana alan, başkalarının dikkatini çekme yarışını eğlence sanan, beğenmemeyi entellektüel eylem addeden, nerede kiminle görüldüğünün hesabını tutan insanların birbirleri ile bir şeyler paylaştığını söylemek abes kaçar. Ben merkezli insanlar dünyasında paylaştıkça çoğalan huzur, mutluluk, pozitif enerji gibi kavramlara rastlamak imkansızdır. 21. yüzyıl kendine yeten ama giderek kendi merkezindeki kozanın içinde yapayalnız kalan, bunun için de bir hayatı ağzındaki pas tadı ile yaşayan insanlar üretiyor. Kalabalıklar ortasında yalnızlar güruhu her geçen gün büyüyor. Aman dikkat!

  NASLI